ضرر موقتی چیست؟
ضرر موقتی به ضرری موقتی اطلاق میشود که تأمینکنندگان نقدینگی (LPs) هنگام تأمین نقدینگی در یک استخر در محیط بازارساز خودکار (AMM) متحمل میشوند. این ضرر ناشی از نوسانات قیمت بازار است. زمانی که قیمت افزایش یا کاهش مییابد، ارزش داراییهایی که کاربر هنگام برداشت نقدینگی دریافت میکند، نسبت به نگهداری صرف دارایی، کمتر خواهد بود به دلیل مدل قیمتگذاری ثابت AMM. این ضرر را ضرر موقتی مینامند. این ضرر ناشی از انحراف قیمتها است و زمانی که قیمت به وضعیت قبلی خود باز میگردد، ضرر موقتی به تدریج کاهش مییابد.
مثال ضرر موقتی:
- فرض کنید استخر نقدینگی فعلی شامل ۱۰۰۰ POL و ۵۰۰ USDT است. حاصلضرب ثابت ۱۰۰۰ * ۵۰۰ = ۵۰۰۰۰۰ است. تأمینکننده نقدینگی Lares مالک ۱۰٪ از استخر POL/USDT است، یعنی ۱۰۰ POL و ۵۰ USDT. در این لحظه، ۱ POL = ۰٫۵ USDT است.
- پس از مدتی، قیمت POL افزایش مییابد و ترکیب داراییها در استخر به ۵۰۰ POL و ۱۰۰۰ USDT تغییر میکند. حاصلضرب ثابت همچنان ۵۰۰ * ۱۰۰۰ = ۵۰۰۰۰۰ است، اما حالا ۱ POL = ۲ USDT است. داراییهای Lares نیز به ۵۰ POL و ۱۰۰ USDT تغییر میکند.
- اگر Lares زمانی که استخر شامل ۵۰۰ POL و ۱۰۰۰ USDT است، نقدینگی را برداشت کند:
داراییهایی که Lares برداشت خواهد کرد، ۵۰ POL و ۱۰۰ USDT خواهد بود. پس از برداشت، ارزش داراییهای Lares برابر با ۵۰ * ۲ + ۱۰۰ = ۲۰۰ USDT خواهد بود. - زمانی که Lares در ابتدا نقدینگی را تأمین کرد، ۱۰۰ POL و ۵۰ USDT داشت. اگر او صرفاً داراییها را نگه میداشت بدون اینکه آنها را وارد استخر نقدینگی کند، ارزش داراییهای او ۱۰۰ * ۲ + ۵۰ = ۲۵۰ USDT میشد. پس از برداشت نقدینگی، او فقط ۲۰۰ USDT خواهد داشت. تفاوت ارزش بین تأمین نقدینگی و صرفاً نگه داشتن داراییها، ضرر موقتی است. بنابراین، به عنوان تأمینکننده نقدینگی، Lares ضرر موقتی ۵۰ USDT متحمل شده است.
توجه: برای سادهسازی، در این روند هزینههای تراکنش در نظر گرفته نشده است.
چگونه از ضرر موقتی جلوگیری کنیم؟
ضرر موقتی معمولاً در مراحل ابتدایی ایجاد بازار یا در شرایط بازار یکطرفه مشاهده میشود. با این حال، با جمعآوری هزینههای تراکنش و بازگشت قیمت به وضعیت قبلی، ضرر موقتی به تدریج کاهش مییابد و سودهایی از ایجاد بازار به دست میآید.